drapieżny


drapieżny
drapieżny {{/stl_13}}{{stl_8}}przym. Ia, drapieżnyni, drapieżnyniejszy {{/stl_8}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}1. {{/stl_12}}{{stl_7}}'o zwierzęciu: zabijający inne zwierzęta i żywiący się ich mięsem': {{/stl_7}}{{stl_10}}Ssaki, ptaki drapieżne. {{/stl_10}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}2. {{/stl_12}}{{stl_7}}'podobny z wyglądu lub zachowania do drapieżnika; chciwy, krwiożerczy, okrutny, zaborczy, zachłanny, żądny krwi, napastliwy': {{/stl_7}}{{stl_10}}Sięgnęła po pieniądze drapieżnym gestem. Przerażała ją jego drapieżna twarz. Drapieżny człowiek. {{/stl_10}}

Langenscheidt Polski wyjaśnień. 2015.

Look at other dictionaries:

  • drapieżny — drapieżnyni, drapieżnyniejszy 1. «o zwierzętach: napadający na inne zwierzęta; żywiący się mięsem zwierząt» Drapieżne ryby, ptactwo. Drapieżne zwierzęta. ∆ zool. Ptaki drapieżne «Accipitres, Falconiformes, rząd ptaków różnej wielkości, o mocnym… …   Słownik języka polskiego

  • ptak — m III, DB. a, N. ptakkiem; lm M. i 1. «zwierzę kręgowe z gromady o tej samej nazwie» Ptak dziki, hodowany, drapieżny, śpiewający. Świergot, śpiew ptaka. Karmić ptaki domowe. Polować na ptaki. Lekki, wolny jak ptak. ∆ łow. Ptak łowczy «ptak… …   Słownik języka polskiego

  • aligator — m IV, DB. a, Ms. aligatororze; lm M. y zool. «Alligator, drapieżny gad z rzędu krokodyli o masywnej głowie, lekko zwężonym pysku z wystającymi na zewnątrz zębami górnej szczęki; występuje w wodach i bagnach Azji i Ameryki, także hodowany ze… …   Słownik języka polskiego

  • białosęp — m IV, DB. a, Ms. białosęppie; lm M. y zool. «Nephron perenopterus, ptak drapieżny, wszystkożerny, o białym upierzeniu z czarnymi lotkami; występuje w Eurazji i Afryce, jest chroniony; ścierwnik biały» …   Słownik języka polskiego

  • białozór — m IV, DB. białozórzora, Ms. białozórzorze; lm M. białozórzory zool. «Falco rusticolus, ptak drapieżny, głównie ptakożerny, z rodziny sokołów, występujący w około sześciu odmianach, gnieżdżący się w najbardziej na północ położonych okolicach… …   Słownik języka polskiego

  • bielik — m III, DB. a, N. bielikkiem; lm M. i 1. roln. «choroba roślin z rodziny krzyżowych, wywoływana przez pasożytniczy grzyb, objawiająca się występowaniem, zwłaszcza na łodygach, białych, błyszczących pęcherzyków, z których wysypują się zarodniki;… …   Słownik języka polskiego

  • błotniak — m III, DB. a, N. błotniakkiem; lm M. i zool. «Circus, ptak drapieżny z rodziny sokołów, rozpowszechniony prawie na całym świecie; w Polsce występują cztery gatunki, np. błotniak stawowy, błotniak zbożowy» …   Słownik języka polskiego

  • bombardier — m IV, DB. a, Ms. bombardiererze 1. lm M. bombardiererzy, DB. ów «stopień wojskowy w artylerii polskiej, odpowiadający starszemu strzelcowi w piechocie» 2. lm M. bombardiererzy, DB. ów hist. «żołnierz obsługujący bombardę» 3. lm MB. y zool.… …   Słownik języka polskiego

  • ceratozaur — m IV, DB. a, Ms. ceratozauraurze; lm M. y paleont. «Ceratosaurus, kopalny gad drapieżny z grupy dinozaurów, o dużej głowie z rogiem na kościach nosowych, dochodzący do 3 m wysokości, poruszający się w pozycji pionowej; żył w górnej kredzie na… …   Słownik języka polskiego

  • diabeł — m IV, DB. diabełbła, C. diabełbłu, Ms. diabełble; lm M. te diabełbły, ci diabełbli, DB. diabełbłów «w judaizmie i chrześcijaństwie: anioł upadły, strącony przez Boga do piekieł, kuszący ludzi do grzechu; zły duch, szatan, czart» Czysty, istny,… …   Słownik języka polskiego